خرده هایی که به شیعیگری می توان گرفت

دوازدهم : یک ایراد بسیار بزرگی به شیعیگری ناپاسداریست که با قرآن نموده آنرا بسیار خوار داشته اند. پیشروان شیعه چند بد رفتاری بزرگی با قرآن کرده اند:

1- قرآن که کتابی برای خواندن و فهمیدن و رستگار شدن می بود ، اینان معنای آنرا جز امامان ندانند ، و بدینسان آن کتاب را از هنایش بلکه از ارج انداخته اند. علمای شیعه قرآن را «ظنی الدلاله» دانسته «احادیث» را به آن برتری دهند.

2- گزارش ( یا بگفته خودشان : تاویل ) را از باطنیان یاد گرفته و بیشتری از آیات قرآن را از معنی های آشکار خود بیرون برده اند. تو گفتی قرآن دیوان شاعری بوده که هر چه آیه های نوید و پاداش است درباره امامان خود، و هر چه آیه های بیم و کفر است درباره ابوبکر و عمر و دیگران شمرده اند .بجای آنکه از قرآن پیروی نمایندو رستگار گردند ، آنرا افزاری برای پیش بردن گمراهی های خود ساخته اند.

3- برخی از ایشان در گستاخی گام بالاتر نهاده واژه ها یا جمله هایی که با خواستشان سازنده است به آیه های قرآن افزوده (50) و دو سوره جداگانه نیز به قرآن یک بنام «النورین» و دیگری بنام «سوره الولایه» ساخته اند ، و به نام اینکه در قرآن بوده و ابوبکر وعمر و عثمان انداخته اند قرآن دیگری پدید آورده اند.

شگفت تر آنکه گفته اند: « قرآنِ درست در نزد صاحب الامر است که چون ظهور کرده با خود خواهد آورد» و با اینحال دانسته نیست از کجا نسخه اش بدست اینها افتاده.

هر چه هست چنین قرآنی در میان شیعیان بوده و هست که چون نسخه ای از آن بدست کشیشان پروتستان افتاده که درباره اش سخنها رانده اند و مهنامه «جهان اسلام»(51) انگلیسی پیکره آن دو سوره را بچاپ رسانده که ما نیز یکی را برداشته ایم و در اینجا به چاپ می رسانیم.